Op een vrijdagavond dronk ik een biertje met wat vrienden. Bij het afscheid ging het het over de plannen van de dag erna. ‘Dagje Artis’ zei een van mijn vrienden. Aansluiten was prima. Zo geschiedde.. Voor het eerst met twee kinderen, alleen, op pad. Best een ding. De lijst met spullen die je nodig hebt zit er nog best aardig in bij een tweede, dus die tas stond zo klaar. Maar hoe vervoer je dat alles..

Twijfel dus.

Wandelwagen mee? Hij is wel groot.. En onhandig. Maar ja, de kleine van 4 kan dan wel in het stoeltje, maar dan de baby, die past er nog niet in. Niet handig dus. Grote kans dat je loopt te duwen tegen een lege wagen omdat hij van hot naar her rent; en de baby kan er niet in.

Kinderwagen mee? Tja. We dragen veel met doek en drager, dus de kans bestaat dat de baby niet van me af wil liggen.. Plus dat ding is zo groot en onhandig..  Helemaal als je loopt te duwen met zo’n leeg ding. Dan is het een transportkar voor die ingepakte luiertas.

Alleen een drager? Wel t meest mobiel, handen vrij.. Baby slaapt er als een roosje in.. Durf ik dat? Ja! Ik ga het proberen.. Dus met doek, 2 kinderen de auto in. En dan het knopen, op een volle parkeerplaats, vol vragende blikken. Maar dat went, dus met baby in de doek vrolijk richting ingang.


In Artis hebben ze karretjes, dus toen m’n zoontje zag onze vrienden er eentje hadden wilde hij ook.. (Blij dat ik niet èn met zo’n karretje en onze lege wandelwagen liep).


Ondanks dat we niet voor de ZOOmeravond kwamen, we kwamen er ter plekke achter, waren er veel mensen wel speciaal voor gekomen. Het was erg druk. Maar eigenlijk was dat prima. Want we waren heel fijn mobiel.

Mijn vrienden hadden namelijk ook hun drager mee.. En met twee rugzakken konden we gaan en doen wat we wilden. Heerlijk vrij. Als de kinderen wilden lopen kon dat, als ze wilden knuffelen of hangen, dan kon dat ook. Mijn baby zat hoog en droog in de doek.

En voor het eerst alleen op stap met een kleine, grote man en baby.. Geen probleem!

Met een grote glimlach stond ik vanmiddag te kijken naar het voeren van de zeeleeuwen. Zoonlief klom op het hekje voor ons om te zien wat er gebeurde. Ik had mn handen vrij om hem vast te houden en samen te wijzen naar hetgeen de verzorgster vertelde. De baby sliep heerlijk op m’n buik. De vrienden stonden naast ons, hun zoontje naast de mijne op het hek. Hun dochter lag moe, maar voldaan, in de drager op haar papa’s borst. De zeeleeuwen konden haar gestolen worden, maar papa was er wel. Af en toe zakte er een oogje dicht, want papa let op de wilde dieren, helemaal veilig voor haar. En zo is het toch het fijnste. Ik krijg er weer een glimlach van.


1 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.