Om half negen sliep je. Maar om tien uur was je alweer wakker. Oorpijn. Buikpijn. Arm kind. Je gilt t uit.

Mijn vrouw was al preventief erbij gaan liggen; enerzijds om onze dochter (bijna 2) snel te kunnen sussen, anderzijds om alvast was rust te nemen. Wetende dat zij mogelijk opgeroepen zou worden om een bevalling mee te gaan maken als doula-in-opleiding. Maar de rust was van korte duur.

Na een tijdje rommelen ga ik toch maar even kijken. En inderdaad, dochterlief klaagt nog steeds over pijn op beide plekken. Na een schone luier, toch maar een kleine zetpil en een grote knuffel, hijs ik haar ik een draagdoek.

Ik voel haar buikje zich aanspannen tegen mijn rug. En het moment van verzet lijkt zich te gaan gelden. Maar gelukkig wint het gevoel van geborgenheid en legt ze haar hoofdje neer. Snel daarna hoor ik gesnurk op mijn rug terwijl ik de kamelendans door de woonkamer doe. (Deze komt tijdens de zwangerschapsyoga en partnerlessen uitgebreid aan bod – zie elders op de site). De slaap is gevat en de rust keert terug. En terwijl ik haar langzaam in bedje leg, knort mijn vrouwlief ook eindelijk in afwachting van het telefoontje dat wellicht komen gaat.

Slaap lekker allemaal. Mama- en papapower!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.